Founders of Gloomhaven

I’m sorry to break it to you, but this is not a dungeon crawler, and you really don’t need to have previously played Gloomhaven, to enjoy this one – you know, in case you’re looking for excuses not to buy it. Technically, it could be any other theme. But THANK GOD it is what it is.

Founders of Gloomhaven is a competitive co-op, if there is such a thing. You are working together to build the city of Gloomhaven, however, you compete to have the ownership of buildings and resources, because this is what scores you points.

You start with pretty much nothing, and I’m not gonna lie, the game drags a bit in the beginning. There isn’t much you can do, as you lack in money and resources, but after some time you’ll find yourself having to choose the best possible option among quite a few available. Do you build a resource, that will allow you later to build a building, or maybe you build a road, that connects your existing resource to a building, which then is delivered and scores you points? The options are a-plenty.

In a two player game (which we experienced) you get 6 starting cards, and like in Concordia, you play one on your turn, and said card determines your action. Then your opponent gets to do the follow up action, which is I’d say at least half as good as your option. If they can’t afford it, there is always a simple action, like get a coin, influence token, build a road or place a worker.

Worker placement? I would’t go that far. Each player has got 3 available workers (once they build the houses), and they allow them to do their special action (different to every race), or the action on Prestige buildings. But you may not even use them at all.

I’m not gonna go into details of each card (I’ll save that for the video), but you can choose between buildings, getting income (in a 2-player variant), recruiting helpers, trading or getting all your discarded cards back to your hand. There is an element in this game (and Dice Forge) that I really appreciate – you do get to do something even if it’s not your turn. Great stuff!

The card, that gives you back your hand, is an interesting one. That’s the one, that reminds us of Concordia. You get your discarded cards and used workers back, foe each of the remaining cards in your hand you get money/roads/white influence, and your opponents get income, and then you vote. Vote? Yes, well the prestige buildings won’t build themselves. So how does that happen? There are always three of them available, under three symbols, a circle, a square, and a triangle. When you call for a vote, everyone in secret chooses the shape, and add influence tokens if they wish so, to empower their vote, and then you reveal. The building with the most votes gets to get build by the person who had the most influence during the vote. And the vote is necessary, because different buildings are in need of different resources, and you want your ones to be delivered, to score you points. Choices!

Anyway, you are probably half way through building the city, and it looks like nothing. Two random gatherings of resources and buildings, you are running out of space in the area.. oh, didn’t I mention? You can only build one building of each type in one area, and some of the buildings can only be build on a certain terrain type. Here’s where things go wrong. Here is where you can actually get analysis paralysis.

But where is the competitiveness in this co-op? You start with the ownership of three (two in a 3 and 4 player game) resources, and to build tier 2 or tier 3 buildings, you need more resources. And guess what? The other ones are owned by your opponents. So you need to trade to get access to them, which is not going to score you any instant points, but later in the game it is going to be very useful (and will score some points to your opponents). So, again, it doesn’t have to be your go, for you to get points.

And as the city grows, and the prestige buildings’ orders are filled up, the game is nearing the end, and before you know it, someone places that last road connecting required resources to finish the last building, and boom, game over.

There is not much hidden scoring in Founders, if any really. You get extra points for red influence tokens, and money, and that’s about it. It’s awesome!

Alicja’s Thoughts

Man this is a monster of a game! I always feel a bit intimidated by big games, that offer a huge range of actions (like Feast for Odin), but this one was such a pleasant surprise! I was also worried, because the YouTube videos with rules explanation were all just soooo loooooong, and made me lose interest in the game. But Nick at the Ludoquist made it so easy and QUICK, that I just couldn’t wait to start playing. And as soon as we finished, I wanted to play it again. And you know what? We bought it. This is definitely one of the ‘try before you buy’ games, which I strongly recommend to you, seeing how many copies can be found put up for sale online.


Matt’s Thoughts 

I was apprehensive of this one at first. After watching a 45min how  to play video on YouTube, I fell asleep 30mins in and couldn’t remember much before we played. However, the Game Guru at the game cafe we went to (Ludoquist, Croydon), was able to teach us the rules in about 10 mins and off we went without too many rule clarifications needed throughout the game. After about 90mins of play, we had built a sprawling city and I had lost horrifically. However, I loved playing this game. You really do feel like you are working together to build a city and creating networks of resources. There is pretty much no luck in the game and only a little hidden information, so this could be quite a competitive game, with certain crowds. Even with more players there shouldn’t be too much down time as you get to do an action everyone’s turn, allowing you to set up things for your turn. This game had little features adapted from other games which come together to create something truly unique. Can’t wait to ply this again!


Top 10 Games of All Time

Top 10 Board Games of All Times

10. Clank! In! Space!

We got the first Clank! last year at UKGE, and fell in love with it instantly. Sunken Treasure came next, and didn’t give us anything exciting. And then they announced Clank! In! Space! and I just knew we must get it. I absolutely loved the references to Star Wars, Star Trek and other science-fiction movies and characters. Game itself changed as well. Now the board is modular, and it changes every time you play it. Also, the rules are slightly different, and in fairness, they make the game much more interesting.

9. Abyss (+Kraken, +Leviathan)

Another Expo’17 purchase. I haven’t heard of it before, but Matt did, and he was really keen on buying this one. One of a few games we bought before trying, but man, we weren’t wrong with this one. You explore the depths of the oceans, trying to find allies who will help you recruit the lords, and finally make you rule the Abyss. On the way to achieve that, you may also get to fight some monsters, or maybe it is better to focus on politics? But be careful not to get corrupted! Damn, those Nebulis look so perfect…

8. EXIT series

You may have, or may not, read the post about our ranking of the EXIT series. Regardless, if you have £10 to spare, you should try it. I know, it’s a one-time thing, and you may not be willing to destroy the whole box, but man, it’s worth it! Whether you’d be escaping the Abandoned Cabin, Pharaoh’s Tomb, or trying to find out who killed the Dead Man On The Orient Express, you’d be excited! I agree, it may not be for everyone, but if you like escape rooms, puzzles  and fancy a bit of a challenge, it’s the one for you!

7. Scythe

Came for the looks, stayed for the game play. The mechs, the minis, the metal coins, the artwork! However, that’s not your regular war game. Player interaction is minimal. It’s all about action selection, and doing so in the right time and sequence. Getting those resources, building structures, and being the first one in the race, to get all 6 stars. So is it really a war game? Well, the combat does occur, but maybe not as often, as one would expect. But in the end, it’s all up to you, if you’re here for peace, or power.

6. Sherlock Holmes

This one grabbed me by my throat and hasn’t let go, quite literally, as reading 18th century English is not my cup of tea. However, the experience is so immersive every time we play, I don’t want it to let go. After completing both Sherlock Holmes video games, and the first box of the table top version I must admit, I actually feel, like I am able to solve a crime in real life. We are actually having small doses of Mr. Holmes now, conscious, that at some point, we will run out of cases!

5. T.I.M.E Stories

Another one that falls into the category of puzzles and case solving, as well as time management, and a bit of a race. Our first experience was unbeatable, although we loved the Prophecy of Dragons the most (so far), and got really lucky with the Marcy’s Case. I just can’t help the feeling, that the scenarios are getting worse, and the game play is just repetitive. However, I won’t give up on thinking, this is a great game!

4. Viticulture (Essential Edition + Tuscany)

Oh, hello Euro game! I would never expect me having a worker placement on this list, but hey! There it is! And oh my gosh it is brilliant! The take on seasons, and planning ahead, but as well having one chance per year to use occupied space. And the abilities and buildings, you may even travel in time! It’s an absolute blast to play this one. Gotta know you love the game, if you upgraded the coins to metal ones, and point markers to little wine bottles.

3. Mansions of Madness (2nd Edition)

Well, by this point you may have noticed, that I am more about the experience, than the game itself. Mansions are absolutely brilliant in its simplicity. You are investigators, you’re trying to find out who, when and why. And if some monsters come along, just shoot them in the face! I love the atmosphere and theme in this one, we even threw a dress-up Halloween party with MoM theme!  More expansions please!

2. 7th Continent

Well, and yet another experience. Long awaited Kickstarter, the 7th Continent. Brilliant game, for a maximum of two players I’d say. You really get to thinking what is the best choice, and what outcome could it bring. Do I turn over this rock? What if there is a snake? What if I find a rare plat I read about somewhere before? Wait, what’s that? A hidden number?  This one definitely has a WOW effect, and it’s huge!

  1. Gloomhaven

Speaking of huge, here’s a monster of a box. Do I need to introduce anyone to Gloomhaven? The 3rd printing has just happened, and the lucky ones got a copy. The hype went down, I’m not gonna lie, but the game itself it’s still a great position. For me, as a kid who grew up playing Diablo, this is a dream come true. A hack and slash on a board, with character development? Gotta love legacy games! Ant the theme is right there, the stories, the characters, the map! And the upcoming expansion… Could we ask for more?

Ponura Przystań.

W lewym rogu, o wymiarach 46.2 x 34.8 x 26.2 cm, i wadze 9,7 kg, oceniona jako najlepsza gra na świecie wg. BGG –  GLOOMHAVEN… w prawym rogu, o wymiarach nieistotnych i wadze dużo większej – JA.

Wychowałam się przy komputerze, przyznaję, i widzę jaki wpływ mają na mnie gry, którymi częstował mnie tato. Diablo na ten przykład, jako jeden z ulubionych tytułów to gra, którą jako jedną z niewielu opanowałam na XBOXie. Jest powtarzalna, leveluje się dość szybko na początku i można dobrać poziom do umiejętności. Czego chcieć więcej? Może tego samego w wersji planszowej? I tu pojawia się Gloomhaven.

Nie, nie jest to gra ani tania, ani łatwa do zdobycia; tak, ma swoje minusy, o których wspomnę później, ale co najważniejsze, jest to planszowe spełnienie marzeń. I poświęcenie, oj dużo poświęcenia.

Zaczynasz w miasteczku Gloomhaven jako jeden z sześciorga dostępnych bohaterów : Brute, Scoundrel, Tinkerer, Cragheart, Mindthief albo Spellweaver. Jak ich wybierasz? Cóż, możesz albo odebrać sobie przyjemności zaglądania do tajemniczych pudełek i kopert, przeczytać w interneach o wszystkich klasach, i po prostu wybrać tę, która najbardziej przypadła Ci do gustu. Albo możesz spojrzeć na sześć prostych symboli, i wybrać ten, który najbardziej rzucił Ci się w oczy.

Mnie przypadł Brute, z czego cieszę się niesamowicie, bo zawsze grałam „tankiem”, zawsze close-combat. Matt wybrał Mindthiefa, bo mózg i kontrola. Nie, to nie jest analogia do niczego.

Weszliśmy do Śpiącego Lwa (tawerna) i poznaliśmy kogoś. Nie powiem kogo, bo nie będę odzierać Was z niczego. Tak, ta recenzja jest spoiler-free, oraz – tak, jest tu dużo zangielszczeń, bo gram po angielsku i przyznaję, niektórych planszówkowych słów po polsku po prostu nie znam. Do rzeczy, w mieście zakupiliśmy kilka potrzebnych drobiazgów – niewiele, bo na tyle pozwala nam 30 złotych monet, i wyruszyliśmy w drogę. Tak jak w Diablo, i tutaj napotykamy na różne side questy w drodze pomiędzy głównymi celami podróży. W końcu docieramy do… nieważne dokąd, i robimy… nieważne co.

Tyle mogłabym napisać, żeby nie zepsuć niczego. Ale chyba trochę rąbka uchylę. Tak, jest to kooperacja, chociaż ma małe elementy współzawodnictwa, takie jak ukryte cele misji i kampanii oraz złoto, którym dzielić się nie można. Sprytne, prawda? A jakie irytujące, kiedy znokautuję trzech jegomościów za jednym zamachem, ale nie mogę się potem ruszyć, a mój szczurzy kompanion pozamiata wszystko co na podłodze, i skończy scenariusz na bogato. Ale to smaczki, do których łatwo się przyzwyczaić, i może zmienić taktykę?

To może trochę o tym jak przebiega runda. Bierzesz do ręki wszystkie karty, które są dostępne dla Twojego levelu, i wybierasz tyle, ile pokazuje liczba w prawym górnym rogu Twojej planszy. Karty X można zamienić z tymi, które dopasowane są do pierwszego poziomu (mają numer 1 na górnym pasku). Nigdy nie można mieć więcej kart, niż nakazuje klasa. Układamy obok stos kart modyfikacji ataku – tak, tu nie ma kości! Następnie ustawiamy znacznik życia na wskazany poziom – tak, te też się różnią między klasami, i jesteśmy gotowi. Każdy grasz w tajemnicy przed innymi wybiera dwie karty z ręki, i w głowie ustala inicjatywę. Inicjatywa to liczba pośrodku karty, która determinuje kolejność graczy w turze; im mniejsza liczba, tym szybciej będziemy mieć nasz ruch. Niestety, nasza komunikacja w grupie jest ograniczona. Wyobraźcie sobie, że jesteście na polu bitwy, nie będziecie przecież krzyczeć do siebie o całej ustalonej taktyce. Rozmawiać zatem ze sobą można, ale nie wolno wspominać o inicjatywie w liczbach. Można zatem powiedzieć „mam nadzieję, że raczej szybko przesunę się o kilka pół i zaatakuję kilka szkieletów na raz”; ale nie można powiedzieć „wyjdę z inicjatywą 11, chcę być pierwsza więc nie grajcie niżej, przesunę się o trzy pola i zaatakuję szkielety 5 i 6 atakiem 3”. Nie utrudnia to za bardzo akcji, ale przy kulawej komunikacji zdarzy się popełnić kilka błędów taktycznych. Nie jest to jednak coś, czego nie da się dopracować do perfekcji. A zatem, każdy wybiera dwie karty, jedna z tych kart będzie użyte od połowy w górę, druga od połowy w dół, ale o tym można zadecydować po tym, jak wszystkie karty, również karty potworów, będą zagrane. Wtedy rozpatrujemy inicjatywę, decydujemy o swoich ruchach, wykonujemy akcje i sprzątamy, tzn. tasujemy to, co ma być przetasowane, usuwamy znaczniki, które przestały działać, np. Immobilize, pozbywamy się kart jednorazowego użytku, i decydujemy czy będziemy brać akcję Szybkiego Odpoczynku. Szybki Odpoczynek to wolna akcja na koniec rundy, w której odzyskujemy wszystkie karty, których użyliśmy poprzednio, a które nie są jednorazowe; oprócz jednej – losowo wybranej. Możemy się zdecydować na Długi Odpoczynek, który jest akcją w zamian za normalne akcje, i ma inicjatywę 99. Oznacza to, że będziemy ostatni w kolejce, jeśli chodzi o turę, i jedyne co zrobimy, to odzyskamy karty wielorazowego użytku, za wyjątkiem jedne, tym razem wybranej przez nas; i wszystkie rzeczy, które nie są jednorazowe, a zostały użyte, mogą teraz być użyte ponownie; oraz odzyskujemy 2 punkty życia.

Dlaczego w ogóle odpoczywać? Kiedy na początku rundy nie będziemy w stanie zagrać dwóch kart, jesteśmy Wyczerpani. Nie brzmi groźnie? To może wyjaśnię. Wyczerpanie = wypad ze scenariusza. Ups, no tak, bolesne. Dlatego jest na to droga okrężna – możesz pozbyć się karty i wrócić do życia. Chyba, że gracie w systemie Perma Death, czyli jeśli się wyczerpiesz, to umierasz, na zawsze. Whoa!

Tak, czy siak. Rundy toczą się tak samo, aż do momentu kiedy a) spełnicie wymagania scenariusza, lub b) wszyscy będziecie wyczerpani. Wtedy wracamy do Gloomhaven, liczymy złoto, zbieramy doświadczenie, odwiedzamy sklep i resetujemy nasz znacznik życia i XP. Ledwo odpoczniemy, to kolejny City Event uderza nas obuchem w łeb. Choć przyznam, wydarzenia w mieście są z reguły lepsze niż te, które spotykają nas w drodze. Po tych czasem chce się płakać. Ale co nas nie zabije, to nas wzmocni? Hmm…

I tak chodzicie, od scenariusza do scenariusza. Naklejacie naklejki z nowymi lokalizacjami na mapę, zbieracie osiągnięcia globalne lub drużynowe, miasto rośnie w siłę, nowe przedmioty pojawiają się w sklepie, levelujecie i… w pewnym momencie orientujecie się, że spełniliście wszystkie wymagania karty, którą mieliście w swojej kopercie od początku. I co teraz? Zasłużona emerytura. Wasz stary dobry druch, który był z Wami od początku, odchodzi (ale nie na zawsze!), a Wy zaprzyjaźniacie się z kimś nowym. Z kimś, kto zostawił swoje logo w dolnym rogu Waszej karty. Kto to będzie? Czy się polubicie? Tego nie wie nikt.

Jak wiecie, wiele jest tajemnic w Gloomhaven. Nie tylko w miasteczku, ale i w pudełku. Wiele w nim kopert, zalakowanych, które można otworzyć tylko, kiedy spełniło się konkretne warunki, lub gdy jest się tego wartym. Ja się jeszcze nie czuję na siłach.

Gra zaskakuje mnie cały czas, mimo swojej powtarzalności. Jest historia, jest temat, są decyzje do podjęcia. Czasem nie ma złych decyzji, a czasem słono zapłacicie za obranie złej drogi. Gra wciąga, na długo, bo na tyle jest zaplanowana. Nieważne, czy grasz partia za partią, czy odstawiasz ją na miesiąc, żeby wrócić i zakochać się na nowo. Jedno jest pewne, to nie jest tylko gra. To zobowiązanie, to przeżycie, to przystań. Ponura Przystań.

A teraz o jakości komponentów. Oderwijmy się od tego fantastycznego świata na krótką chwilę, i pomówmy o tym, co tak naprawdę znajduje się w pudełku. W pudle, powinnam powiedzieć, bo jest to gigant. Pamiętam czasy, kiedy Scythe wydawało się monstrualne, potem Mechs vs. Minions, a teraz Gloomhaven. Tego to już chyba nie da się przebić, prawda?

Otwieramy, a tam zasady, bagatela ponad 50 stron; do tego księga scenariuszy – dużo więcej stron. Cztery kartki z naklejkami i plansza – zupełnie niepotrzebna. Mogliby dać kawałek papieru, rulon, wydrukować jak prawdziwą mapę. Planszy w ogóle podczas rozgrywki nie używamy. Zaznaczamy na niej tylko osiągnięcia i rozwój miasta. Nasza wisi na ścianie. Ale do rzeczy, następne co widzimy, to stos kartonowych plansz, z setkami elementów, dużych, małych, malutkich. Gdzie to wszystko pomieścić? Woreczki strunowe to przeszłość, straszny downtime przy rozkładaniu. Kupić piękną, drewnianą wypraskę za połowę wartości samej gry? Przy tym pomyśle czuję, jakby mój portfel kopnął mnie w krocze. Pojemniki na śrubki. Tak. Tanie, łatwo dostępne, bingo. Zmieściło się wszystko, poza dwoma bossami. Oj, jest się czego bać. Następnie mamy koperty, tekturowe, z symbolami, ułożone elegancko. Do tego pudełka, małe, z tymi samymi symbolami. Wiadomo, o co chodzi. I karty, tysiące kart. No i przecież kwadratowe plansze potworów, oraz koperty do nich, jak mogłam zapomnieć. No jak?!

Jest w pudle dużo, wszystko ledwo się mieści po domowych ulepszeniach w postaci plastikowych pudełek. Wypraska jest droga, za droga. Plansza jest niepotrzebna. Niektóre elementy, mam wrażenie, że były robione na szybko, za szybko. W niektórych miejscach puszcza klej, i powłoka ochronna odrywa się od plansz, jak skóra poparzona smoczym oddechem.

Chwila, bo ja już wracam myślami do Śpiącego Lwa, gdzie czekają na mnie, żeby wyruszyć w kolejną wyprawę. Stoimy przed nie lada decyzją, pójdę zatem. Nic o mnie beze mnie. Wybaczcie błędy, czas ucieka, a przygoda czeka.

Na co czekasz?

Mam dziwne wrażenie, ze 2018 będzie mniej ekscytującym rokiem dla gier niż 2017. Mogę się mylić, gdyż obiecałam sobie nie wydawać tyle tym razem, więc nie wczytuję się aż tak w BGG. Staram się przynajmniej. Ten rok jest dla mnie bardziej rokiem Kickstartera, gdyż jest kilka kampanii, które dotrą do mnie w tym roku, i już kilka, którym będę się bacznie przyglądać.

Styczeń : jeszcze w tym miesiącu powinien do nas dotrzeć OX – mała, przenośna gra podróżna, spersonalizowana na dodatek!

Marzec : 7th Continent – już z krzesła spadam na myśl o tej grze. Chyba najdroższy jak do tej pory wsparty przeze mnie projekt.

Czerwiec : Czekam z niecierpliwością na  Dice Hospital, który miałam przyjemność testować, i który będzie (prawdopodobnie) do odbioru na UK Game Expo.

Wrzesień : D-Day Dice, kolejna gra wojenna, tym razem kościana. Drugie wydanie. Wygląda super, czekam, czekam, czekam!

A teraz przejdźmy do wydawania pieniędzy. Jutro rusza kampania U-BOOT The Board Game, i powiem szczerze, jestem na nią gotowa wydać sporo, bo nie mamy jeszcze takiej gry. Gdyby to była kolejna zwykła planszówka, przemyślałabym mocniej. Ale trójwymiarowa łódź podwodna na środku stołu?!

Nemesis – tę grę przemyślę. Mamy bowiem AvP i nie możemy sięga to  zabrać. Zagraliśmy raz, przed konwersją, i się zawiedliśmy. Kupiliśmy konwersję i nigdy do gry nie wróciliśmy. Więc mimo, iż to nie to samo, to wstrzymamy się chyba. Poczekamy na sprzedaż.

Poza Kikcstarterem są też gry, które w tym roku znajdą miejsce na mojej półce – są to trzy dodatki.

Scythe – the Rise of Fenris, wiem że dopiero kupiliśmy Wind Gambit, ale Scythe pozostaje jedną z Top 3 naszych ulubionych gier, i o ile RoF będzie ostatnim dodatkiem, będziemy szczęśliwi. Do tego aplikacja na Windowsa wchodzi niedługo – wooohoooo!

Abyss – Leviathan, Abyss kupiliśmy dopiero w zeszłym roku, ale to była miłość od pierwszego wejrzenia. Potem przyszedł Kraken z czarnymi perłami, teraz czas na Leviathana.

Mansions of Madness – Sanctum of Twilight, nie oszukujmy się, do tej gry każdy dodatek jest wart swoich pieniędzy. Nadal nie wierzę, że jeszcze nie wypróbowaliśmy wszystkich scenariuszy do Streets of Arhkam (czas, czas, czas) a już wychodzi nowy dodatek.

Są też oczywiście gry, które wyszły już jakiś czas temu, a które nadal są na naszej liście. Mówię tu o Gloomhaven, Spirit Island albo Roll Player. Są też gry, bez których przeżyję, ale chciałabym je mieć w swojej kolekcji, jak Harvest, Harry Potter Hogwarts Battle czy Too Many Bones.

A Ty, na co czekasz?

What is it? I want it!

I don’t earn much, let me open with that. So I need to limit myself to two new games a month. Ok, three. Alright, I am not gonna limit myself. It’s just there are months where 10 good games come out, and there are moments where I just sit there thinking ‘do I really need another game?’. Well, let’s be honest. I got caught up in it, and I won’t stop buying. Can’t—stop—buying—

Anyway! I wanted to whine a bit about games that are on my wishlist (and remind everyone that it’s 99 days to Xmas and 170 days to my birthday).

Starting off with a light, but oh-so-pretty Indian Summer. Another tetris-type from Uwe Rosenberg, which I obviously MUST HAVE. Not only because I found Patchwork and Cottage Garden really satisfying (in your face, all who came around and laughed at CG, and then apologized, after one game..), but also because – look at this fox, LOOK.

Ok, next to something heavier, but also with gorgeous artwork. Those two, Cerebria and Spirit Island – something just drew my attention to them, but to be fair, I feel like I could let those two go. Still want to try them, but I won’t die if I don’t have them on my shelf (which, by the way, needs expanding).

Now hold onto something, we’re all aboard a freaking floating island. Noria got me from the first moment I read about it. Disc building? Like, action wheel building? This is a MUST HAVE, surely. Theme – awesome, artwork – gorgeous, mechanisms – holy crap! I do regret I won’t be in Essen to join everyone at Spiel to try this one out, but I am LITERALLY dying to try it. Can someone sneak me a copy before it’s too late?

And now onto something big. We nearly picked up Anachrony at UKGE, but it seemed too heavy. In our defense, it was the fist time when we saw it and heard about it, and to be fair, the guy at the stand didn’t sell it very well (duh, that’s why we haven’t bought it then). But now, after all the reviews and videos, I really want to have it.

And last, but definitely not least – Gloomhaven. This is a definite buy for us, but because of the price we’ll hold back until Xmas (that’s why I’m counting down days). Legacy dungeon crawl? Hell yes please!

-all pictures come from Board Game Geek-